20 Responses to Tips voor ouders,grootouders,verzorgers,families,medelanders

1. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:49

   MEER TIPS:
   Pas op wat u in huis haalt:
   Iedere dag weer vertrouwen heel veel ouders/verzorgers hun kinderen aan een babysitter/oppas toe.
   Gelukkig zijn deze kinderen meestal wel in goede handen, maar het kan soms ook verschrikkelijk mis gaan, en daar kom je dan altijd te laat achter want het kwaad heeft dan al plaats gevonden.
   Ik blijf mij er dan ook over verbazen hoe makkelijk men nog steeds een kind achterlaat/toevertrouwd aan een babysit/oppas die eigenlijk een vreemde is voor de ouders en het kind.
   De meeste ouders willen het liefst een oppas aan huis.
   Maar goede babysitters/oppassen zijn echter moeilijk te vinden.
   Ik breng dit even onder de aandacht omdat om u allen er toch nog maar eens op te wijzen dat er nog teveel lief lijkende babysitters/oppassen zijn die baby’s dood schudden, slaan, tegen ze schreeuwen, stiekem knijpen of zelfs seksueel misbruiken.
   Pas dus echt op wat u in huis haalt, het beste is natuurlijk om het allemaal zelf te blijven doen. Maar in deze huidige maatschappij van tweeverdieners, en veel een-ouder gezinnen word dat steeds moeilijker. Maar het kan ook zijn dat u bv eens een avondje samen wil uitgaan en het niet bij de grootouders kan of familie om wat voor reden dan ook en u dan toch een babysit/oppas nodig heeft.
   Dan raad ik u aan, om zeer zeker eerst maar eens goed na te kijken wie u in huis gaat halen om op uw kind te passen.
   Wees niet naief.
   Trap niet enkel in mooie praatjes svp.
   Trap niet in die mooie ogen.
   Trap niet enkel in die lieve lach.
   Maar blijf wakker blijf alert het gaat om uw kind.
   Hou in de gaten hoe uw kind zich reageert op de babysit/oppas..
   Al eens gecheckt wie er eigenlijk op uw kind past?

   J.Aalders Kinderombudsman
   Velp gld

   Reply
2. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:51

   Het is er dan toch van gekomen.

   En dat is wat de Kinderombudsman ook graag wilde.
   Ik hoop in ieder geval dat veel ouders en aankomende ouders grootouders en families er wat aan hebben en belangrijker nog , er dan ook wat mee zullen gaan doen ..
   Opvoedingsondersteuning is een maatschappelijke functie die voor iedereen beschikbaar moet zijn. Alle ouders kunnen immers zo nu en dan wel wat steun en hulp bij de opvoeding gebruiken. Opvoedingsondersteuning bestaat uit voorlichting, pedagogische advisering en begeleiding, praktische hulp bij de verzorging van kinderen, sociale steun en gezinshulpverlening. De ondersteuning is gericht op het vergroten van competenties van ouders en kinderen en op het voorkomen van pedagogische problemen.

   Het Nederlands Jeugdinstituut heeft overzicht over landelijke ontwikkelingen, beleid, organisatie, aanbod en praktijk van opvoedingsondersteuning. Het NJi richt zich op beleidsmedewerkers, beroepskrachten en vrijwilligers, en zorgt voor kennisverspreiding en -uitwisseling, beleidsadvisering, rapportage van ontwikkelingen en resultaten, professionalisering en vernieuwing.

   Hier vindt u informatie over het beleid en de praktijk van opvoedingsondersteuning. Via de e-mail verspreidt het NJi bovendien om de maand het e-zine OOnieuws.
   Ook zijn er aparte websites over programma’s voor opvoedingsondersteuning die (mede) door het NJi ontwikkeld zijn. Het gaat om http://www.voorzorg.info, voor ondersteuning bij zwangerschap en opvoeding, http://www.triplep-nederland.nl/ over het programma Triple P waarin ouders positief leren opvoeden, en http://www.opvoedenenzo.nl/, over de oudercursus ‘Opvoeden & zo’ voor alledaagse opvoedingsproblemen.

   Zie ook : http://paspoort.kro.nl/forums/284/ShowForum.aspx

   Gr J.Aalders
   Kinderombudsman

   Reply
3. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:52

   Natuurlijk Ouderschap gaat uit van de volgende doelen: ken je kind, help je kind zich goed te voelen en geniet van het ouderschap. Om deze doelen te kunnen bereiken zijn zes handvatten geformuleerd:

   Blijf na de geboorte in contact met je baby. Als na de geboorte het contact om medische of sociale redenen wordt verbroken, probeer dit dan te herstellen zodra dat kan.
   Geef gehoor aan de signalen van je kind. Laat je kind niet alleen als het huilt maar koester het, ook als je het verdriet niet kunt wegnemen.
   Geef zolang mogelijk borstvoeding. Borstvoeding is meer dan voeding. Het is een ideaal troostmiddel en kan op verzoek van het kind gegeven worden. Geef je geen borstvoeding, probeer dan flesvoeding op verzoek te geven en doe dit als ouders zoveel mogelijk zelf.
   Draag je kind zoveel mogelijk bij je. Je kunt een drager gebruiken waardoor je je handen vrij hebt.
   Slaap samen met je kind of zet een co-slaper tegen je bed aan.
   Geef ruimte aan de ontwikkeling van empathie door positief in te grijpen en geen agressie te gebruiken.
   Deze zes handvatten zijn niet alleen middelen om je kind te leren kennen: het zijn tevens directe behoeften van een baby. Door deze middelen zoveel mogelijk toe te passen kom je tegemoet aan die behoeften en zal je kind zich goed voelen. Door je kind bij je te laten zijn kun je bovendien als ouders gaan en staan waar je wilt. Dit heft de beperkingen en het isolement op waar jonge ouders soms in terecht komen als gevolg van de regel dat baby’s op tijd naar bed en op tijd gevoed moeten worden. Als je ingaat op wat je kind aangeeft kun je de regels loslaten en de klok opzij zetten. Zo krijgt het genieten van je kind meer kans en als gevolg daarvan ontstaat er een positieve, warme sfeer in het gezin.

   Kinderen leren immers wat zij leven

   Kinderen leven wat ze leren…

   Als een kind met kritiek leeft
   dan leert het te veroordelen
   Als een kind met vijandigheid leeft
   dan leert het te vechten
   Als een kind met afwijzing leeft in wie het is
   dan leert het zich eenzaam te voelen
   Als een kind met spot leeft
   dan leert het zich terug te trekken
   Als een kind met schaamte leeft
   dan leert het zich schuldig te voelen.

   Als het kind met verdraagzaamheid leeft
   dan leert het geduldig te zijn
   Als het kind met lofprijzing leeft
   dan leert het te waarderen
   Als een kind met eerlijkheid leeft
   dan leert het rechtvaardigheid
   Als een kind met veiligheid leeft
   dan leert het vertrouwen te hebben
   Als een kind met goedkeuring leeft
   dan leert het van zichzelf te houden
   Als een kind leeft met acceptatie en vriendschap
   dan leert het liefde in de wereld te vinden.

   Gr J.Aalders Kinderombudsman

   Reply
4. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:52

   Kindermishandeling is een misdaad tegen de mens, dus bent u op de hoogte of getuige van Kindermishandeling en maakt daar geen melding van, dan bent u in onze ogen ook strafbaar zoniet medeschuldig aan de mishandeling !

   Dus laat melding van Kindermishandeling ook uw plicht worden !

   En waarom nemen instanties zoals Raadkinderbescherming, Jeugdzorg, AMK en aanverw-instanties de meldingen van ouders, grootouders, familie’s, medelanders over psychische, emotionele Kindermishandeling niet serieus?

   Jaarlijks worden ruim 125000 Kinderen in Nederland mishandeld.

   Jaarlijks sterven er plm 55 Kinderen door verwondingen die ze op deze wijze hebben opgelopen.

   En 360.000 Kinderen worden jaarlijks emotioneel verwaarloosd of zo ernstig psychisch beschadigd dat het hen volledig aan enige vorm van eigenwaarde ontbreekt. Hun wonden zijn onzichtbaar maar zeker niet minder schrijnend !

   Wij familie4justice en de kinderombudsman, willen alle medelanders, op deze wijze duidelijk maken wat zij zelf kunnen en zouden moeten doen als ze vermoeden dat een Kind in hun omgeving het slachtoffer is van welke vorm van mishandeling dan ook!

   Verplicht melding maken.

   Moet ook uw plicht worden vinden wij !

   En zal zeker in het belang van de betreffende Kinderen zijn !
   Psychische en Emotionele Mishandeling IS ALTIJD VEEL MOEILIJKER TE HERKENNEN !

   Dus wees en blijf ook daar alert op!

   Kindermishandeling in welke vorm dan ook is en blijft een van de ergste MISDADEN !

   Kindermishandeling is minderjarige personen onthouden van noodzakelijke behoeften en elke bedreigende of gewelddadige interactie van fysieke, psychische of seksuele aard die mogelijk lichamelijke of psychische schade veroorzaakt bij het kind. Onder psychische mishandeling valt de herhaaldelijk verbale agressie, het kleineren of het zich minderwaardig laten voelen van het kind. Een bijzondere vorm van psychische mishandeling is de “cognitieve mishandeling” waarbij er aan het kind te hoge eisen gesteld worden en het kind bijvoorbeeld verplicht wordt meer dan in gezonde hoeveelheid te studeren om beter te presteren. Ook het schaden van de relaties en de loyaliteit aan de ouders valt volgens alle handboeken kindermishandeling onder het begrip psychische kindermishandeling. Deze vorm van mishandeling en met name een bijzondere vorm daarvan (loyaliteitsmisbruik) kan leiden tot het ontwikkelen van het ouderverstotingssyndroom.

   http://nl.wikipedia.org/wiki/Kindermishandeling

   Reply
5. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:53

   Het blijkt dat veel ouders met problemen geen hulp zoeken bij ggz-instellingen vanwege de te hoge drempel, het gevoel van schaamte en soms ook vanwege angst voor uithuisplaatsing van hun kinderen.

   Eén op de acht ouders heeft behoefte aan opvoedingsondersteuning.
   Dat blijkt uit een grootschalige enquête van de GGD onder ruim achtduizend ouders van kinderen van 0 tot 12 jaar .
   Opvoedingsondersteuning via internet is daardoor ook steeds meer in trek gekomen omdat het anoniemer en toegankelijker is.
   Daarmee hoopt ook het Trimbos-instituut een grotere groep ouders vroegtijdig te bereiken en hulp te bieden.
   Ouders kunnen via een chatbox een groepscursus volgen, onder begeleiding van professionals van Jellinekmentrum, GGNet, Mondriaan Zorggroep en GGZ .
   Deze cursus biedt bv informatie, oefeningen en tips over hoe je ondanks problemen een goed voor je kind(deren) kunt blijven zorgen.

   Meer informatie : http://www.kopopouders.nl/

   Reply
6. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:55

   Door Kinderombudsman | Velp (GLD)
   Houd kinderen maar ook huisdieren uit de buurt van een hete barbecue, want een ongeluk zit in een klein hoekje.

   Jaarlijks melden zich in de maanden juni, juli en augustus plm 250 mensen na een barbecue ongeval zich bij de spoedeisende hulp met ernstige brandwonden. Ruim een kwart van deze slachtoffers is jonger dan 5 jaar. Zorg dus dat uw barbecue geen drama word.

   Want de oorzaak is nagenoeg in bijna alle gevallen hetzelfde, het aansteken van de barbecue met spiritus, wasbenzine, brandgel of een barbecue die wankel stond ..Kinderen vinden het meer spannend dan lekker en staan dus vaak in de buurt van de barbecue als die wordt aangestoken want dat willen ze niet missen, maar hoe spannend en mooi zij het ook vinden houd ze op veilige afstand svp.Want ook dit jaar waren er alweer veel slachtoffertjes.

   Gebeurt dit met brandgel, wasbenzine of spiritus, dan kan er een steekvlam ontstaan die ernstige brandwonden veroorzaakt. Het is treurig om vast te stellen dat we elk jaar soortgelijke slachtoffers opnemen.’Het beste kunt u op gas of electrisch barbecueën, het is een stuk veiliger dan op houtskool of briketten en gezonder ook. Gaat u toch op houtskool of briketten barbequeën gooi dan nooit spiritus of andere brandbare vloeistoffen op de gloeiende of brandende houtskool, briketten want dit kan leiden tot een (soort) explosie, met alle gevolgen van dien! Gebruik dan het beste de aanmaakblokjes.

   Nog wat tips : Brand bij gas, draai eerst de gaskraan dicht, met houtskool of briketten, blus met water en of zand, elektrisch, trek de stekker eruit en blus met Co2 blusfles en of zand.Eet veilig en smakelijk allemaal mocht u gaan barbecueën.

   Maar er schuilt meer gevaar ook in huis voor u en de kinderen.Lees daarom ook deze, voorkomen is beter dan genezen: [link]

   Reply
7. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:56

   Door Kinderombudsman | Velp (GLD)
   Nederland op zijn best.

   Dat deze regering niets met kinderen heeft blijkt helaas maar weer eens: http://www.minvws.nl/kamerstukken/vgp/2008/resultaten-onderzoek-rivm-naar-meeroken-door-kinderen.asp

   Roken in cafe en andere openbare gelegenheden wel verboden en in auto met kleine kinderen niet?

   Roken in een auto in het bijzijn van kinderen wordt niet verboden.

   Minister van Volksgezondheid Ab Klink (CDA) acht een verbod ‘niet proportioneel’.

   En dit ondanks dat uit onderzoek wel vast staat ,bewezen is dat roken in de auto schadelijker is dan in een horecagelegenheid.

   Hieruit blijkt maar weer eens dat de huidige regering blijkbaar niets met kinderen heeft, want wel in iedere openbare gelegenheid het roken verbieden en in een veel kleinere ruimte zoals de auto met kinderen niet? In Australië en in een aantal staten in Amerika zijn kinderen wettelijk beschermd tegen blootstelling aan omgevingsrook in auto’s.

   Ook in een Canadese provincie is onlangs een verbod ingesteld op roken in een auto in het bijzijn van kinderen jonger dan 19 jaar.

   Beste Ouders, verzorgers, rokende medelanders

   Omdat de huidige regering er niets van wil weten, wil de kinderombudsman u bij deze attenderen op het gevaar van roken in bijzijn van kinderen:

   Iedereen weet dat roken eigenlijk ongezond is.
   Maar niet iedereen weet blijkbaar hoe slecht meeroken is voor baby’s en kleine kinderen want juist voor hun is meeroken extra gevaarlijk.

   Hun lichaam is nog niet zo sterk.

   Ze kunnen niet goed tegen alle slechte stoffen in tabak.

   Als baby’s en kleine kinderen in de rook zitten, dan beginnen ze eigenlijk al heel vroeg met roken.

   Kinderen die meeroken, zijn vaker ziek dan kinderen die niet meeroken.

   Rook is slecht voor hun ogen, mond, neus en keel en voor hun longen.

   Rook van sigaretten van andere mensen inademen, is dodelijk voor kleine kinderen.

   Ze krijgen gevaarlijke stoffen in hun lichaam in hun bloed in hun urine in hun nagels in hun haar.

   Kinderen hebben meer last van rook dan grote mensen.
   Kinderen die meeroken, zijn vaker ziek dan kinderen die niet meeroken. Ze komen vaker bij een dokter. Of in het ziekenhuis. Ze hebben vaker last met ademhalen. Ze hebben problemen aan hun oren. Of ze krijgen andere ziekten.

   Veel vaders en moeders snappen niet dat ziekten door tabaksrook kunnen komen.
   Ze denken: ‘Mijn kind is gewoon verkouden.’ Ook weten ouders die roken meestal niet dat hun kind meer kans heeft om zomaar dood te gaan. Dat heet wiegendood. Kinderen kunnen zelf niks tegen meeroken doen. Ze denken: ‘Mijn pappa en mamma beschermen me wel.’ Dat betekent dus dat de ouders moeten zorgen voor schone lucht. En dat ze niet bij hun kinderen moeten roken.

   U weet dat kleine kinderen als ze net kunnen lopen, kruipen ook alles oppakken en veelal in de mond stopen. Wist u dan ook dat kinderen dood kunnen gaan door het inslikken/opeten van een klein sigaretten peukje dat u weggooide.
   Meer informatie : http://www.stivoro.nl/Voor_volwassenen/Het_gevaar_van_meeroken.aspx?mId=9927&rId=198

   Ps: Ben zelf roker, maar rook nooit in het bijzijn van kleine kinderen, en zeker niet in een kleine ruimte zoals de auto. De kinderombudsman hoopt van harte dat u na het lezen van dit schrijven, dat zeker ook niet meer zal doen.

   J.Aalders

   http://www.kinderombudsman.nl

   Reply
8. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 15:57

   Al de voogdij voor uw kind(eren) geregeld?

   Het is natuurlijk niet te hopen dat uw kind(deren) zonder hun ouders moeten opgroeien.

   Maar de realiteit is nu eenmaal dat er dagelijks ouders overlijden en er niets voor de kinderen is geregeld bij hun overlijden.

   Misschien nooit bij stil gestaan dat het kon, misschien gedacht waarom wij zorgen toch goed voor ze.

   En toch is het beter om het wel te doen want voorkomen is immers beter dan genezen, zo weet u in ieder geval dat de kinderen goed terecht komen.

   Hoe en wat kan u doen om dit goed te regelen.

   Hier wat info: Is er niets geregeld is door de ouders/ouder, dan zal dat worden bepaald door de Rechter.

   U kunt bv zelf (is het beste) een testament opstellen waarin u aangeeft wie er voor het kind of de kinderen zal gaan zorgen bij overlijden van beide biologische ouders.

   Als een van beiden overlijdt, krijgt de ander automatisch het ouderlijk gezag.

   Als de ander ook overlijdt , of als beide ouders tegelijkertijd overlijden, benoemt de rechter een voogd voor de kinderen, tenzij men dus zelf in een testament al een verzorger/voogd heeft benoemd. in een testament is de rol van de rechter uitgespeeld. De ouders hebben dan dwingend bepaald bij wie hun kinderen terechtkomen.

   Hier meer info: http://www.postbus51.nl/nl/home/themas/familie-jeugd-en-gezin/gezag-en-voogdij/voogdij/wie-zorgt-er-voor-de-kinderen-als-de-ouders-overlijden.html

   Reply
9. 

   Kinderombudsman  says:
   9 February 2009 at 16:01

   Is (echt)-scheiding erfelijk

   Analyse van de gegevens van het CBS: http://www.cbs.nl/NR/rdonlyres/4CF5567B-8627-4051-9A98-DEADE339D9B1/0/2005k4b15p047art.pdf toont aan dat kinderen van gescheiden ouders zelf ook een verhoogd risico lopen op een scheiding, waarbij de kans gemiddeld genomen twee keer zo groot is als voor kinderen uit intacte gezinnen. Hoe jonger het kind was bij de scheiding, hoe groter de kans dat het later zelf gaat scheiden: bijna de helft van alle kinderen die tussen de 0 en 4 jaar waren toen hun ouders scheidden, zijn zelf binnen 20 jaar huwelijk gescheiden. Voor oudere kinderen liggen deze percentages iets lager. Ook voor kinderen uit intacte gezinnen, waarvan de vader of moeder als kind een scheiding had meegemaakt, bleek de kans op scheiden twee keer zo groot te zijn wanneer beide ouders uit gescheiden gezinnen kwamen. Meer dan de helft van de huwelijken van deze kinderen eindigde binnen twintig jaar in scheiding. Maar er zijn meer gevolgen dan alleen een toegenomen kans op echtscheiding.

   Ouderverstotingssyndroom / PAS-parental alienation syndrome

   Een van de oorzaken van de problemen die kinderen krijgen is dat zij vaak het contact met de andere ouder helemaal kwijt raken of nog maar sporadisch contact met die ouder hebben. Dit kan grote gevolgen hebben voor het kind. In conflictueuze scheidingen kan het kind gedwongen worden door de ouder bij wie het kind woont, om tegen de andere ouder te kiezen. In het uiterste geval kan dat leiden tot het Parental Alienation Syndrome (PAS- http://groups.msn.com/Familie4justice/regelsleden.msnw?action=get_message&mview=0&ID_Message=3385&LastModified=4675633272978250514&all_topics=1 ), een term die door de Amerikaanse psychiater Gardner, voor het eerst uitgebreid is beschreven. Kinderen met PAS houden afstand tot de ouder, gedragen zich minachtend en hebben duidelijk vóór de andere ouder gekozen. Dit proces wordt aangemoedigd en instandgehouden door de ouder bij wie ze wonen. De term PAS wordt overigens niet gebruikt wanneer de afstand of haat gerechtvaardigd is, vanwege misbruik of mishandeling.
   PAS komt ook in Nederland voor, variërend van mild tot matig. Vooral bij scheidingen waarin conflicten niet worden bijgelegd en in een rechtszaak worden uitgevochten komt ouderverstoting meer voor, net als bij problemen rond de bezoekregeling. Spruijt c.s. pleiten ervoor vaker gebruik te maken van bemiddeling bij de scheiding, en voor verplichte communicatie en het door de rechter opleggen van begeleide bezoekregelingen.

   Meer aandacht voor het kind

   Waar in ieder geval meer aandacht voor moet komen is de positie van het kind of de kinderen die betrokken zijn bij de scheiding. Niet alleen heeft het kind recht op een goede omgangsregeling met de uitwonende ouder, het heeft ook recht om tijdig geïnformeerd te worden over en waar mogelijk bij betrokken worden bij wat er gebeurt in het gezin. Een kind moet de mogelijkheden krijgen om op zijn eigen manier alle emoties rond de scheiding te verwerken. Zie IVRK-Internationaal Verdrag Rechten Kind: http://www.kinderrechten.nl/site/pages/professionals/kinderrechten/docs/IVRK.pdf

   Een voorbeeld van een Nederlands programma is de spel- en praatgroep KIES (Kinderen In Echtscheiding Situatie http://web.klassenwerk.com/nl/kies.php ). In dit programma werden in acht bijeenkomsten met kinderen gewerkt aan herkenning vinden, participeren (weer grip krijgen op je eigen leven), hulp uit eigen omgeving activeren en het verwerken van de scheiding.
   Kinderen die meededen aan een programma dat hen ondersteunde bij de nare kanten van een echtscheiding, gaven aan zich minder depressief en beter begrepen te voelen dan kinderen die niet hadden meegedaan.

   Ouder/opvoedcursus

   In Amerika is al gebleken dat ouders na het volgen van een ouder/opvoedcursus zich meer richtten op hun kinderen en beter conflicten konden oplossen. Zodoende kwam er in Nederland ook steeds meer vraag om ouder/opvoedcursussen te volgen/verplichten. Ook de media speelde er gelukkig heel handig op in: http://groups.msn.com/KINDEROMBUDSMAN/jaarverslag.msnw?action=get_message&mview=0&ID_Message=370&LastModified=4675630307736515073&all_topics=1 zie bv KRO: http://opvoedendoejezo.kro.nl/ hier nog wat info linken: http://startgoogle.startpagina.nl/?start=0&q=kro+opvoeden

   Kortom: de rechten van het kind vertalen zich in plichten van de ouders..

   Dus geef kinderen een wereld waar zij recht op hebben.

   Ook het recht op beide biologische ouders, grootouders en familie.

   Samen, met ons alle kunnen wij de cirkel, het kringetje doorbreken.

   Waarheid

   Wat is waarheid
   Waarheid is iets dat waar is
   Echte waarheid is een feit
   En dan maak je ook geen onderscheid
   Wat is waarheidgetrouw
   Waarheidsgetrouw is juist
   Is ongelogen, realistisch en waar
   Daar moet je op kunnen bouwen
   Als kind je ouders kunnen vertouwen
   In goede en slechte tijden
   Dus ouders ga niet liegen
   Ga niet bedriegen of bedreigen
   Ga niet schelden of schreeuwen
   Als je niet meer van elkander houd
   Maar denk aan de kinderen
   En niet aan je eigen
   Als je gaat scheiden
   Laat kinderen niet lijden
   Zij vroegen hier niet om
   Jullie gaven hen het leven
   Dus laat ze niet zitten
   Met angsten en beven
   Laat ze niet in onzekerheid
   Door te moeten denken
   Waar is Papa
   Waar is Mama
   Waarom zie ik Oma en Opa niet meer
   Laat ze niet leven in het ongewisse
   Zet ze niet in als een wapen
   Misbruik ze niet in jullie strijd
   Maar laat ze vrolijk huppelen
   Laat ze vrolijk spelen
   En als gelukkige kinderen door het leven gaan
   Omgeven door beide ouders, grootouders en familie

   Gr J.Aalders

   Reply
10. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:03

    Wat is sexueel misbruik?
    Je hoort er nu zo veel over…
    In de loop van hun ontwikkeling leren de kinderen de wereld kennen. Ze kijken, vragen, proberen te “begrijpen” met onuitputtelijke energie en fantasie. Om te kunnen leven en te kunnen groeien hebben ze de ondersteuning van de volwassenen nodig, ze hebben behoefte aan liefde, geborgenheid, tederheid, hulp, bescherming en zekerheid. Daar zijn meisjes en jongens op aangewezen en daar vertrouwen ze ook op.

    Als een volwassene een kind sexueel misbruikt, dan gebruikt hij de liefde, de afhankelijkheid of het vertrouwen voor zijn sexuele behoeften–en zet zijn behoefte aan onderwerping, macht of nabijheid met geweld door. Hij brengt de levens- en ontwikkelingsbasis in gevaar en schaadt de ziel van het kind.

    Voor vele meisjes en jongens maakt sexueel misbruik deel uit van hun dagelijks leven. Sexueel misbruik komt zo veel voor dat je ervan uit kunt gaan, dat er in iedere kleutergroep, in iedere schoolklas, in iedere buurt of verwantschap kinderen te vinden zijn, die misbruikt worden. De meeste slachtoffers van sexueel geweld zijn meisjes, maar ook jongens worden sexueel misbruikt. Vaak zijn het nog heel kleine meisjes en jongens, want ook babies en kleuters worden sexueel misbruikt.

    Meisjes en jongens worden gedwongen, gulzige blikken en praatjes te dulden, tongkussen te geven, zich naakt te vertonen, zich te laten aanraken, de misbruiker naakt te zien en hem aan te raken, porno’s te bekijken, aan porno opnames mee te doen, de volwassene sexueel te bevredigen met de hand of met de mond. Meisjes en jongens worden verkracht, anaal, oraal of vaginaal met vingers, voorwerpen of met de penis.

    Dat zijn maar enkele voorbeelden. Bovendien worden meisjes en jongens tot elke maar voorstelbare en soms ook onvoorstelbare sexuele handeling gedwongen. Het grootste gedeelte van de daders zijn mannen. Soms ondergaan meisjes en jongens ook sexuele geweld door vrouwen. Meestal zijn de daders personen, die het kind kent, die het vertrouwt, zoals b.v. een vriend van de familie, de collega van de vader, de buurman, de vader van de beste vriendin, de opvoeder, de leraar, de pastoor, de kinderarts, de leider van de jeugdgroep, de sporttrainer, de babysitter, enz.
    Een andere groep daders komt uit de familie: De vader, de stiefvader of partner van de moeder, de opa, de oom, de oudere broer.

    Sexueel misbruik door vreemden komt in verhouding minder vaak voor. We hebben echter de indruk dat de meeste gevallen van sexueel misbruik zulke gevallen zijn, die door vreemden worden gepleegd, omdat de kranten er uitvoeriger over schrijven. In werkelijkheid is het risico echter groter dat meisjes en jongens in de eigen familie- en vriendenkring sexueel worden uitgebuit.

    Je ziet het niet aan de neus van een mens of hij kinderen misbruikt. Heel vaak is de dader van onberispelijke reputatie en is gekend als goede echtgenoot en vader. Misschien is hij religieus of actief in de politiek, heeft success in zijn beroep of neemt het bijzonder op voor de kinderen, een man, die niemand zou verdenken dat hij meisjes en/of jongens aanrandt.

    Vele mensen denken dat het sexueel misbruik voor de dader maar een “eenmalig faux-pas” is. Maar in de minste gevallen handelt de dader spontaan. Het is eerder zo dat hij heel bewust gelegenheden plant en organiseert om meisjes en jongens te benaderen. Sommige misbruikers kiezen speciaal voor een educatieve beroep of een overeenkomstige vrijetijdsbesteding om in de buurt van hun slachtoffers te komen. Daarbij misbruiken ze meestal niet maar één kind maar meerdere, ofwel parallel of het een na het ander.

    Het sexueel misbruik kan over een langere periode voortduren, vooral indien het in de familie gebeurt. Sommige meisjes en jongens worden gedurende jaren misbruikt, waarbij meestal de mate van geweld en de intensiteit van het sexueel misbruik toenemen.

    Bijna alle daders misbruiken steeds weer meisjes en jongens, alsof ze er verslaafd aan waren. Wat voor excuses ze ook mogen winden, ze zijn geheel en al verantwoordelijk voor hun daad. Kinderen zijn nooit verantwoordelijk voor een sexueel misdrijf. Je hoort nogal vaak, dat meisjes de dader verleiden of uitdagen. Dat is fout. Soms spelen kleine meisjes “grote dame”, gaan zich verkleden en zeggen misschien: “Ik wil een kus, maar een echte, zoals in de film!” Dat is geen uitnodiging tot sexualiteit.
    De volwassene moet de grenzen trekken, hij kan beoordelen wat een kind niet kan afzien en verantwoorden. Dit wordt duidelijk aan een voorbeeld:

    Een jongetje zegt tegen zijn vader: “Kom, we gaan boksen. Geen spelletje, maar een echte fight!” De vader zegt: “Okay!”; en geeft hem een dreun dat hij buiten westen is. Daarop de vader: “Hij heeft het toch zo gewild, hij heeft me uitgedaagd!”

    Natuurlijk treft het jongetje geen schuld aan dit incident, en natuurlijk is géén kind schuld aan een sexueel misbruik.

    Meisjes en jongens fantaseren en verzinnen ook geen sexuele misdrijven. Het is waar dat kinderen veel fantasie hebben. Ze hebben fantasie wat betreft tovenaars, heksen en spoken, maar ze verzinnen geen sexueel misbruik.
    Ze zouden eerden een misbruik loochenen om een geliefde persoon te beschermen dan zoiets te verzinnen.

    Als een meisje of jongen van een sexueel misdrijf berichten, dan is het zeker, dat ze een sexueel misbuik hebben beleefd.

    Oorzaken van sexueel misbruik
    Waarom doet iemand zoiets?
    Er bestaat geen eenvoudig antwoord op de vraag, waarom een mens een kind misbruikt. Heel vaak worden de daders als ziek beschouwd of het wordt verondersteld dat ze meisjes en jongens misbruiken, omdat ze geen bevredigende normale sexuele relaties hebben. Dit zijn doorgaans echter niet de redenen voor sexueel misbruik. Je kunt ervan uitgaan, dat hier verschillende oorzaken en condities samenkomen, die pas sinds kort onderzocht worden. Daarom zijn er verschillende verklaringsbeginsels, die verschillende aspekten onderstrepen.

    Veel experten – zowel vrouwelijke als mannelijke – onderstrepen dat de ongelijkheid van de sexes in onze maatschapij pas de mentaliteit daarvoor creeert, dat, en op welke manier vrouwen, meisjes en jongens aan sexueel geweld worden blootgesteld.

    Ze gaan uit van de ervaring, dat de daders meestal onopvallende, blijkbaar niet van de norm afwijkende mannen zijn, die tot iedere begroepsgroep of sociale klas kunnen behoren. Misbruikers ageren niet op grond van “sexuele noodstand”, vaak hebben ze sexuele relaties met volwassen vrouwen, want voor de dader gaat het bij de sexuele misbruik niet op de eerste plaats om sexuele bevrediging. Het gaat om misbruik van macht door sexueel geweld.
    De sexualiteit wordt als middel of “wapen” gebruikt, om macht uitteoefenen. Sexueel misbruik is niet een gewelddadige vorm van sexualiteit, maar een sexuele vorm van geweld.

    Bei sexueel misbruik gebruikt de”machtige” zijn overmacht om de “machteloze” geweld aantedoen. Waar een persoon of een groep veel meer macht heeft dan een ander, bestaat er altijd het risico dat deze macht misbruikt wordt. In onze maatschapij hebben mannen meer macht dan vrouwen en volwassenen meer macht dan kinderen, waarbij het machtsverschil tussen mannen en meisjes het grootste is. Dit machtsverschil is een beslissende factor voor de uitermate grote omvang van sexueel geweld, die het dagelijks leven van meisjes markeert, vooral als mannen denken, dat zij alleen het voor het zeggen hebben en vrouwen en kinderen zich aan hun wil moeten onderwerpen. Sommige mannen gaan zelfs zo ver, dat ze vrouwen en kinderen als bruikbaar bezit – ook in sexueel opzicht – beschouwen en daaruit het recht voor zichzelf afleiden, dat ze ze ook sexueel mogen uitbuiten.

    Een dergelijke mentaliteit wordt bevorderd door het in onze maatschappij nog altijd geldige ideaal van vrouw en man, zoals het ook in kranten, reklame, filmen enz. wordt getoond. De mannelijke “veroveraar”, die zich zo maar neemt wat hij wil, is nog altijd het ideaal van mannelijkheid, niet alleen in avonturenfilmen. Hij wordt bewonderd als hij vaak wisselende sexuele contacten heeft, vooral ook met jongere vrouwen (“kindvrouwen”); hij wordt beschouwd als “een fantastische vent, die niets laat aanbranden”.

    Als daarentegen een vrouw “Neen” zegt, wordt er vaak gezegd dat zij veroverd wil worden, in feite “Ja” bedoelt. Gewelddadig gedrag wordt verontschuldigd door te beweren, dat mannen gewoon sterkere sexuele behoeften hebben en agressie in hun natuur ligt.

    Als jongetje al beleven mannen hun overwicht aan het voorbeeld van hun omgeving. Superioriteit, sterkte en doorzetting van hun wil is hun recht en wordt ook van hen verwacht. Wie echter in de overtuiging opgroeit dat hij meer rechten heeft dan anderen, voelt zich later eerder aangemoedigd zijn vermeend recht ook met geweld op te mogen eisen.
    Sommige experten wijzen er ook op, dat sexueel misbruik kan te maken hebben met ervaringen in de kinderjaren. Veel misbruikende volwassenen hebben als kind te weinig liefde, of lichamelijk of sexueel geweld ervaren. Ze hebben geleerd dat ze sexualiteit in plaats van liefde en waardering hebben gekregen en zetten deze ervaring dan met geweld bij hun kinderen voort.

    Vooral jongens die zelf werden misbruikt, proberen, gevoelens van onmacht en hulpeloosheid te onderdrukken door zelf te misbruiken, omdat de rol van het slachtoffer voor vele jongens niet bij het mannelijke ideaal past dat hun wordt voorgeleefd.

    Experten van de kinderbescherming beschrijven sommige daders als mensen, die zich niet als zelfbewuste en machtige persoonlijkheden beschouwen en wiens relaties met volwassenen eerder gekenmerkt zijn door angst en afhankelijkheid. De uitbuiting van meisjes en jongens moet hen het gevoel van superieuriteit, bevrediging en zekerheid brengen.

    In andere gevallen gebeurt het sexueel misbruik in een omgeving, waar ook anders de behoeften en autonome rechten van meisjes en jongens niet worden gerespecteerd.
    Het is maar al te gemakkelijk, de vitale behoeften van de kinderen aan toewijding en geborgenheid te benutten voor de bevrediging van persoonlijke wensen van de volwassenen.
    Er bestaat overeenstemming dat een van de oorzaken van sexueel misbruik is, dat veel meisjes en jongens door de opvoeding die ze genieten, juist slachtoffer worden gemaakt.

    Zie ook een opvoeding, die gevaarlijk kan worden:

    Een opvoeding, die gevaarlijk kan worden
    Geef oma nu toch eens een kusje…

    De in de laatste jaren doorgevoerde studies over het thema van het sexuele geweld aan meisjes en jongen heeft getoond, dat het nodig is bepaalde opvoedingsattitudes te overdenken. Zo zijn er gedragswijzen van volwassenen in de omgang met kinderen, die hun hulpeloosheid versterken en zo het gevaar, slachtoffer van sexuele uitbuiting te worden, nog vergroten.

    Enkele voorbeelden:

    - Vele meisjes en jongens worden in de mentaliteit opgevoed, de volwassenen ten allen tijde te gehoorzamen. Ze leren niet, ook eens “neen” te mogen zeggen, hun eigen wil doortezetten. Daarom denken ze, dat ze ook een misbruiker moeten gehoorzamen.
    - Vaak worden meisjes en jongens door vreemden, bekenden of familie aangeraakt, gestreeld, op de arm genomen of geliefkoosd, alhoewel ze het niet willen.

    - Zelfs op straat of in de winkel gebeurt het, dat mensen andermans kinderen “ach zo lief” vinden en aanraken.

    - Maar het zijn vooral ook familieleden die meisjes en jongens omhelzen en kussen, zonder te vragen of ze dat wel willen. Dat is namelijk vaak niet het geval. Hun recht zelf over hun lichaam en het uitwisselen van liefkozingen te bestemmen, wordt niet gerespecteerd.
    In tegendeel, hun verzet wordt bekritiseerd: Oma zegt dan, dat ze zooooo triest is omdat ze geen kusje krijgt, en opa dreigt de schokolade weer meetenemen omdat het kind niet “lief” is. Meisjes en jongens leren daaruit: “Mijn lichaam mag dus iedereen aanraken. Als ik me verzet, krijg ik maar problemen.”

    Vele volwassenen, ook moeders en vaders, vergeten soms, dat kinderen ook een priv̩sfeer hebben, en eisen dingen van hen, die ze zelf nooit zouden aanvaarden. Of zou u het prettig vinden, als u door de stad liep en er plots iemand kwam, die viermaal zo groot is als u, en reuze handen heeftРen die zou u willen liefkozen?!

    - Meisjes en jongens voelen, wanneer een situatie “raar” is, ze merken b.v. heel goed het verschil tussen liefdevolle tederheid en sexuele misdrijven. Maar veel volwassenen spreken dit natuurlijke gevoel tegen en ondermijnen zo bij de kinderen de waarneming van de eigen gevoelens. Bij voorbeeld:

    Kind:
    “Dat doet pijn!”
    Volwassene:
    “Ach, dat doet toch niet pijn!”
    Kind:
    “Ik ben bang!”
    Volwassene:
    “Je hoeft niet bang te zijn. Stel je niet zo aan!”
    Op die manier verleren meisjes en jongens, hun eigen gevoelens te vertrouwen. Een belangrijk waarschuwingssein, het “ongoede gevoel”, valt weg.
    - In vele families is het niet gebruikelijk over sexualiteit te spreken. De meisjes en jongens krijgen geen op hun leeftijd afgestemde sexuele voorlichting. Een dader kan dus hun onwetendheid en natuurlijke nieuwsgierigheid voor zijn doel misbruiken. De kinderen durven niet het hen toegevoegde sexuele geweld onder woorden te brengen, omdat ze de namen voor geslachtsorganen of sexuele praktijken niet kennen of omdat ze niet gewend zijn, over sexualiteit te spreken.

    - Sommige meisjes en jongens krijgen thuis te weinig attentie, affectie en liefde. De dader benut hun behoefte aan liefdevol contact voor sexuele misdrijven.

    - In de regel is de afhankelijkheid van meisjes en jongens van hun ouders groot. Vertrouwensrelaties buiten de familie zijn zeldzamer. Veel kinderen willen of kunnen echter precies met hun ouders niet over sexueel misbruik spreken, niet alleen omdat de dader misschien een familielid is of iemand, die moeder en vader erg waarderen, maar ook omdat de meisjes en jongens hun ouders geen leed willen berokkenen. Worden de contacten met vertrouwenspersonen buiten de familie beperkt of wordt hen verboden te vertellen, wat ze in hun familie beleven, hebben betrokken meisjes en jongens vaak geen mogelijkheid meer, een derde persoon in het vertrouwen te nemen.

    Ten slotte nog een bijzonder belangrijk thema:

    Kinderen zijn meisjes en jongens, en ze worden ook verschillend opgevoed: namelijk als meisjes en jongens. Veel volwassenen hebben een vast idee van hoe een meisje een “echte vrouw” en een jongen een “echte man” wordt, alhoewel er hier in de laatste jaren al iets is veranderd. Maar toch: doorgaans wordt van een man geeist, dat hij actief en doordrijvend is, gedomineerd door verstand en wil, minder van gevoelens. Hij moet op prestatie en success georienteerd zijn, moet zelfs agressief zijn.

    Een vrouw daarentegen is eerder sensibel, zacht, teder en toegeeflijk. (Ze zou dat tenminste moeten zijn, anders is zij een “trut”.) Ze moet zich aanpassen, onderwerpen en voor anderen zorgen.

    Om zo te worden, wordt in de opvoeding van meisjes vaak de nadruk gelegd op aanpassingsvermogen, tederheid, gehoorzaam en toegenegenheid.

    Jongens daarentegen moeten zich doorzetten, zich weren, niet grienerig zijn, niet bang zijn. Van hen wordt eerder aanvaardt dat ze agressief zijn.

    Deze opvoeding naar geslacht schaadt echter meisjes en jongens op verschillende manieren:

    Meisjes, die ertoe aangezet worden, lief, aardig en aanhalig te zijn, zijn veel gemakkelijkere slachtoffers voor misdrijf dan meisjes, die ertoe aangemoedigd worden, eigenzinnig, zelfbewust en doordrijvend te zijn.

    Een jongen, die een misdrijf beleeft, is in deze situatie hulpeloos, onmachtig en bang. Hij durft er vaak niet over te praten omdat hij denkt, dat hij als jongen zich had moeten verzetten. Hij mag geen angst, leed of pijn tonen.

    En bovendien…

    Zoals we elders al hebben gezien, is sexueel misbruik ook uitdrukking van een machtsverschil tussen mannen en vrouwen. Een traditionele, geslachtsspecifieke opvoeding leidt ertoe, dat dit machtsverschil blijft bestaan. Een relatie tussen de geslachten, dat niet op respect, wederzijdse waardering en gelijkwaardigheid berust, draagt er dus in grote mate toe bij, dat meisjes en jongens–en ook vrouwen–aan sexueel geweld worden blootgesteld.

    Als volwassenen hebben we principieel macht over kinderen. Dit feit maakt ons in bijzondere wijze verantwoordelijk voor het welzijn van meisjes en jongens

    Het zoeken naar de oorzaken van de sexuele misbruik van kinderen lijkt op een puzzle.
    Een onderdeel geeft nog geen compleet uitleg.
    Maar als je ze samenvoegt, wordt het beeld duidelijker.

    Sexueel misbruik in de familie
    Toch niet bij ons…
    Zo onvoorstelbaar het ook moge lijken, voor veel meisjes en jongens is het de werkelijkheid. Ze worden sexueel misbruikt door de vader, de grootvader, de oom, de broer, door de huis-vriend die “praktisch tot de familie” behoort, soms ook door de moeder of tante, door mensen die ze vertrouwen, van die ze houden, van die hun existentie afhangt. Daar, waar ze bijzonder veel geborgenheid en zekerheid zouden moeten vinden, in hun eigen huis, in hun kinderkamer, in bad of in bed zijn ze aan het geweld uitgeleverd.

    Voor vele betrokken meisjes en jongens begint het sexuele misbruik door familieleden al bijzonder vroeg, soms al als baby of kleuter. De dader verstopt de misdrijven vaak in het spel, in de zorg of in lichamelijke onderzoeken. Hij organiseert dergelijke “spelletjes” dermate handig dat het kind volkomen verward is, aan de eigen waarneming twijfelt en dus maar lijdt zonder iets te zeggen.

    Juist een familielid heeft veel mogelijkheden, om zich van het zwijgen van het meisje of van de jongen te verzekeren, door de liefde en afhankelijkheid uittenutten. Hij kent alle voorliefdes, alle zwakke punten en alle behoeften van het kind en kan het daarmee chanteren.
    Bij voorbeeld:
    “Als je iets zegt, moet ik de gevangenis in, je broers en zusjes en jij, jullie worden in een tehuis geplaatst, dan moeten we je hondje een spuit laten geven, je mama is helemaal alleen en heeft geen geld en jij bent schuld!”

    Deze voorstelling is ondraaglijk voor een kind, en dus zoeken meisjes en jongens vaak de schuld bij zichzelf of geloven noodgedwongen de uitvluchten van de dader. Bovendien voelen ze zich verantwoordelijk voor het bijeenblijven van de familie, voor het welzijn van de ouders en broers en zussen, voor een aangename sfeer in de familie. Ze zwijgen omdat ze geloven dat het hun fout is als de familie uit elkaar gaat. Velen houden het sexueel misbruik ook uit omdat ze hopen, zo hun jongere broertjes en zusjes tegen sexuele misdrijven te kunnen beschermen.

    Reply
11. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:06

    Lieve moeders,
    misschien zegt u nu heel spontaan:
    “En de moeder? Die moet het toch weten als er zoiets in de familie gebeurt. Ik in ieder geval , zou het direkt merken.”

    Snel gezegd, maar denkt u zich eens in de situatie van een moeder in, wiens man het eigen kind misbruikt:
    De dader weet, dat het voor hem gevaarlijk is, als het meisje of de jongen de moeder in het vertrouwen neemt. Dus probeert hij systematisch, het kind van de moeder te vervreemden, door b.v. te zeggen:

    “Je moeder houdt niet van jou, je hebt alleen maar mij. Ze zal heel kwaad worden als je iets zegt. Ze gelooft je niet of ze zal denken dat je slecht bent en een leugenaar.”
    Of:
    “Je moeder zal heel bedroefd zijn, als ze ervan hoort. Ze zal huilen, misschien wordt ze ziek en sterft.”
    Dus probeert het kind, de moeder niets te laten merken, om haar leed te besparen. Misschien voelt zij dat er met haar dochter of haar zoon iets mis is, dat zij/hij bedrukt is, zich van haar afkeert. Maar de gedachte aan de mogelijkheid van sexueel misbruik–en dan ook nog in de eigen familie–komt niet in haar op. Het kind zou een koppigheidsfase kunnen doorlopen, ontwikkelingsstoringen kunnen hebben: dat zijn mogelijke verklaringen. Wie zou er ook aan denken, dat een geliefde en vertrouwde mens, die je van binnen en buiten denkt te kennen, het kind zo iets afschuwelijks zou kunnen aandoen?

    Zelfs als de moeders een voorgevoel hebben van een misbruik of ervan op de hoogte gebracht worden, is de gedachte dermate onvoorstelbaar dat ze het vaak niet kunnen geloven. Een moeder in een dergelijke situatie bevindt zich in een schoktoestand, ze is ten zeerste gekwetst en voelt zich bedrogen. Ze heeft veel ondersteuning en ruggesteun nodig, om deze kwetsing te overkomen en aan de verantwoording, die ze voor haar kind heeft, te voldoen. Het feit dat de moeder het misschien niet merkt, als een familielid misbruikt, wekt een gevoel van onzekerheid. Liefst zou men direkt willen zeggen: “Nou dat is onzin, bij ons gebeurt zoiets in ieder geval niet!”

    Dat klopt heel vaak maar het kan ook anders zijn. Dat betekent niet, dat u als moeder nu constant wantrouwend moet zijn tegenover uw man, vader of broer. Vertrouwen is onontbeerlijk in een familie en tussen partners.

    Maar vertrouw ook op uzelf, volg uw gevoelens als u denkt, dat iets niet klopt. Laat u van niemand uw eigen waarnemingen uit het hoofd praten; geloof niet blind diegene, die misschien zegt dat u hysterisch bent of zich iets inbeeldt. Als de op vertrouwen berustende relatie tussen u en uw kind dermate achteruitgaat, zodat u er een ongoed gevoel aan overhoudt, moet de oorzaak niet altijd een sexueel misbruik zijn, misschien heeft uw kind ook andere zorgen.

    Zoek raad bij een consultatiebureau, spreek erover, u heeft recht op ondersteuning en hulp.

    Lieve vaders,
    misschien voelt u zich als vader in deze discussie over de problematiek van het sexueel misbruik niet op uw gemak, misschien zelfs aangevallen, of u vreest van vrouwen in uw omgeving wantrouwend bekeken te worden. Het kan zijn, dat u ook onzeker bent hoe u met meisjes en jongens moet omgaan. Vele vaders zullen zich afvragen:

    “Mag ik nog steeds mijn dochter mee in bad nemen?!”
    “Is het wel goed als ik mijn zoontje knuffel?!”
    “Zou het niet uiteindelijk verkeerd worden geinterpreteerd als ik me veel om mijn kinderen bekommer?!”
    Deze onzekerheden zijn begrijpelijk, ze zouden er echter niet toe moeten leiden dat vaders het teder en liefdevol contact met hun dochters en zonen beperken of erger nog, niet meer deelnemen aan de opvoeding van de kinderen. Dergelijke onzekerheden hebben vaak zelfs een positief effect, omdat ze tot een actieve uiteenzetting met het probleem leiden.

    Het is belangrijk en juist, dat u vanaf de geboorte van uw kind in hetzelfde mate als de moeder aan de verzorging van en de zorg voor het kind deelneemt en het met vaderlijke liefde omzorgen. Ja, al voor de geboorte zou u zich aktief op uw rol als vader moeten voorbereiden. Afgezien van het feit dat het omgaan met kinderen een verrijking is, leert u op die manier de behoeften en gevoelens van uw dochters en zonen vanaf het begin goed kennen. Dat helpt u ook te herkennen, wanneer uw kind het slachtoffer van sexueel misbruik is geworden en ermee omtegaan.

    Wat het lichamelijk contact tussen u als vader en een meisje of jongen betreft, geldt voor u hetzelfde als voor iedere volwassene: let precies op uw eigen gevoelens en op de reacties van het kind. Dat wil zeggen:

    Als u het bijvoorbeeld raar vindt, met uw dochter of uw zoon een bad te nemen, omdat u sexuele gevoelens vreest of voelt, dan moet u voor uzelf en zodoende ook voor uw kind de grenzen trekken. De verantwoording is bij u.

    Voor het geval dat u al eens eerder de ervaring heeft gemaakt, dat kinderen u sexueel aantrekken, dan kan en moet u verantwoordelijk handelen. U moet weten dat u meisjes en jongens met dergelijke gevoelens in ieder geval schaadt. In dit geval zou u dus absoluut professionele hulp moeten gaan zoeken, bij een adviesbureau b.v.

    Op de reacties van het kind letten, betekent: accepteer onmiddelijk als het meisje of de jongen ongenoegen uit of zich verweert bij lichamelijk contact. Veel kinderen doen dat niet luidkeels, maar met terughouding, want ze willen de volwassene niet bruuskeren. Respecteer daarom ook de kleinste tekens, zoals afkeren, het gezicht vertrekken, het lichaam verstijven, enz. Uw dochter of uw zoon zal gemakkelijker kunnen praten indien u vanaf het begin een open relatie aanmoedigt, zoals tussen partners, een relatie waarin het kind alle gevoelens kan openleggen zonder te hoeven vrezen, dat u ontgoocheld of kwaad bent.

    Voor een vader, die zich van zijn verantwoordiging bewust is, is het absoluut noodzakelijk dat hij zijn rol als man overdenkt door het gesprek met andere mannen en de aktieve uiteenzetting met vrouwen te zoeken.

    Als u bovendien de gevoelsuitingen van de kinderen accepteert – al is dat soms vermoeiend – en vrouwen, meisjes en jongens binnen en buiten de familie als gelijkwaardig en als partner behandelt, dan levert u uw noodzakelijke bijdrage tot preventie van sexueel geweld.

    De gevoelens van het kind
    Ons kleine geheimpje…
    De dader beheerst dikwijls vloeiend de overgang van liefkozingen die het kind leuk vindt naar een misbruik. De meisjes en jongens voelen dat er iets niet in orde is, zijn verward en ontdaan, geloven echter dat ze het mis hebben, hopen dat dit rare gedrag van de volwassene snel voorbij zal zijn. Meestal durven ze zich niet te verzetten, misschien omdat ze van de dader houden, omdat ze hem vertrouwen, omdat ze geleerd hebben te gehoorzamen. In deze situatie zendt ieder kind echter signalen von ongenoegen en verzet uit.

    Als het sexuele misbruik doorgaat, nemen angst en afkeer toe. De dader praat het kind schuldgevoelens aan. Hij zegt misschien: “Je wilt dat toch ook! Je hebt je toch niet verzet!”
    Vele meisjes en jongens hebben geleerd, dat volwassenen altijd gelijk hebben en zoeken dus de schuld bij zichzelf: “Wat heb ik verkeerd gedaan dat hij zoiets met mij doet?”

    De meisjes en jongens schamen zich omdat ze denken dat ze vies zijn. Ook dat gevoel wordt bewust door de dader veroorzaakt. In de loop van de tijd verliezen de kinderen het vertrouwen in andere mensen, ze zijn altijd op hun hoede, altijd wantrouwend. Maar ze verliezen ook het vertrouwen in zichzelf omdat ze vaak aan hun eigen waarnemingen twijfelen. De dader zegt: “Wat we doen is mooi.” Het kind voelt: “Het is walgelijk en doet pijn.” Omdat het kind afhankelijk is van de volwassene, is het gedwongen, hem te geloven en denkt: “Hij heeft gelijk en ik fantaseer.”

    Vaak zijn betrokken meisjes en jongens helemaal verscheurd in hun gevoelens. De dader besteedt aandacht aan hen, onderneemt veel met hen, geeft cadeautjes of brengt veel van zijn tijd met hen door. Ze houden ervan verwend te worden en hebben tegelijkertijd een hekel aan de sexuele schending, denken echter dat ze de toewijding zo moeten “betalen”.

    Het meisje of de jongen leeft constant in angst en onzekerheid, voelt zich hulpeloos en machteloos uitgeleverd aan de verschrikkelijke schendingen, en denkt bovendien nog dat het er zelf verantwoordelijk voor is. In deze situatie probeert de dader het kind met alle middelen er aan te hinderen om iemand anders in vertrouwen te nemen.

    Hij chanteert met liefde en toeneiging:

    “Je houdt toch van me. Als je erover praat wordt ik ziek, … ben ik heel bedroefd, moet ik de gevangenis in.”
    Hij ontvreemdt het meisje of de jongen van zijn intiemste vertrouwenspersoon:
    “Als je erover praat, houdt papa niet meer van je, …wordt je in een tehuis geplaatst, …sterft je moeder van verdriet.”
    Hij creeert nog meer schuldgevoelens:
    “Als je erover praat , gaat iedereen slecht over je denken, niemand zal meer iets met je te maken willen hebben. Iedereen zal denken dat je liegt.”
    Hij dreigt:
    “Als je erover praat, sla ik je dood.”

    Hij maakt het kind bang:
    “Als je erover praat, zal ik je hamster vermoorden.”
    De dwang het verschrikkelijke geheim te bewaren drukken in hoogste mate op de betroffen kinderen. Als er bovendien in de omgeving van het meisje of de jongen, b.v. in de kleuterschool, op school of in de familie niet adequaat over sexualiteit, geweld of zelfs sexueel geweld wordt gesproken, dan geloven velen van de betrokken meisjes en jongens dat zij de enige zijn die sexueel geweld overkomt. Ze voelen zich eenzaam en alleen, door de hele wereld aan hun lot overgelaten. En als ze desondanks toch nog de moed opbrengen iets te zeggen of aanteduiden, worden ze vaak niet geloofd.

    Herkenning:
    Signalen van betrokken meisjes en jongens
    Laten ze zoiets dan niet merken?
    Ook al durven de meeste meisjes en jongens niet openlijk over sexueel misbruik te praten, toch laten ze het merken om een eind te maken aan deze ondraagbare situatie. Het is echter voor derden vaak moeilijk, deze verborgen aanwijzingen te begrijpen.

    Een teken voor sexueel misbruik kan zijn, dat het gedrag van het kind zonder enig herkenbare reden opeens verandert. Misschien is zij of hij plots in zich gekeerd of bekommerd, trekt zich terug, praat niet meer onbevangen van dagelijkse belevenissen. Of het kind is plots hypernerveus en onrustig, vertoont misschien een ongewoon agressief gedrag. Sommige meisjes en jongens doen spelend na waarover ze niet mogen spreken, of ze gebruiken een opvallend sexuele taal. Het kan zijn, dat het kind plots bepaalde plaatsen, situaties of personen mijdt. Je krijgt een gevoel van:

    “Wat is er met haar aan de hand, ze was toch vroeger niet zo.”
    “Er is iets wat met hem niet klopt, ik herken hem niet meer.”
    Deze veranderingen in het gedrag kunnen natuurlijk ook andere oorzaken hebben, die als serieus en belangrijk beschouwd moeten worden, maar de oorzaak kan ook sexueel misbruik zijn.
    Sommige meisjes en jongens zoeken tastend en langzaam een weg naar een gesprek. Ze maken aanduidingen, die we niet direkt verstaan en zeggen misschien:

    “Mijnheer Dinges is stom”
    of
    “Ik wil niet meer met opa spelen”
    of
    “Ik ga niet meer naar mvrouw zus en zo voor bijles”.
    Is het antwoord:
    “Nu wordt maar niet brutaal, mijnheer Dinges is heel lief”
    of
    “Doe opa toch het plezier, hij houdt zo van jou”
    of
    “Je wilt toch goede punten hebben en daarvoor zijn de bijlessen belangrijk”
    zal het kind niet verder vertellen. Het denkt nu zelfs dat de ouders met de vieze dingen, die mijnheer Dinges, de opa of mevrouw zus en zo doen, akkoord gaan. Stellen de ouders daarentegen bijkomende vragen
    “Waarom vindt je dat mijnheer Dinges stom is?”
    “Wat speel je dan met Opa?”
    “Wat doet mevrouw zus en zo dan?”

    dan heeft het meisje of de jongen een kans, het geheim te onthullen.
    Ieder kind probeert, het sexueel misbruik te verhinderen.

    Het is misschien bijzonder aardig, ontwijkt de dader, neemt zijn hondje mee naar bed, probeert niet optevallen, probeert zich door dikke kleding te beschermen, barricadeert de deur van zijn kamer met speelgoed, slaapt in het bed van zijn zusje of broer, enz. enz.

    Alle betrokken meisjes en jongens verzetten zich tegen het sexueel misbruik met alle middelen, die ze ter beschikking hebben.

    Als de dader zich niet laat afschrikken, blijft er alleen nog maar de hoop, dat een volwassene uit de omgeving van het kind het veranderde gedrag opvalt en de stille boodschappen van het kind nagaat.

    Dus:
    Neem u zicht tijd om met uw dochter of uw zoon over alle belevenissen te praten. Wees open en geinteresseerd en luister goed. Snijdt het thema aan als er iets is, dat u opvalt, maar maak geen verwijten. Dring het kind niet uw mening op, maar laat het zijn eigen indrukken en ervaringen uiten.

    En vertrouw op uw gevoelens als u denkt, dat er met uw kind iets niet in orde is.

    Reply
12. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:07

    Tip: Een ontvoerd kind herkennen
    U kan een eventueel ontvoerd kind aan veel van de volgende karakteristieken herkennen:

    1. Gekleurd haar of dragen van een pruik

    2. Teruggetrokken gedrag

    3. Verhuist vaak, om de 3 à 6 maanden

    4. Blijkt physisch mishandeld of verwaarloosd

    5. Blijkt ondervoed

    6. Is vijandig jegens de ouder waar het niet mee leeft

    De algemene psychologische uitwerkingen op een ontvoerd kind zijn:

    slaapstoornissen, angstgevoelens, in bed plassen, angst voor vreemden, educatieve moeilijkheden, angst voor het donker, moeilijkheden om vriendschappen te sluiten, een beperkt saamhorigheidsgevoel, regressie en kinderlijk gedrag.

    Reply
13. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:09

    Lieve moeders en vaders,
    Als u het artikel, Je hoort er nu zo veel over: Bericht 3 hebt gelezen, bent u misschien getroffen, woedend, angstig, onzeker. Vooral de vaders zullen zich misschien afvragen: ”Mag ik nu niet meer met mijn dochter in bad?” “Mag ik nu mijn zoon niet meer knuffelen of hem in mijn bed halen?”
    Jawel, je mag, want liefkozingen zijn van levensbelang en kunnen zowel voor de ouders als voor de kinderen prettig zijn. Maar let u goed op de reactie van uw dochter of uw zoon: vindt zij de liefkozing wel echt leuk? Keert hij zich af, kijkt hij afwijzend? Dat betekent STOP!
    Niemand kan een meisje of een jongen bij vergissing misbruiken.

    De volwassene en het betrokken kind voelen heel goed het verschil tussen liefkozing en sexueel misbruik. Sexueel misbruik begint waar de volwassene liefkozingen benut om zijn eigen sexualiteit te stimuleren of te bevredigen, waar hij tracht een meisje of een jongen tot liefkozingen over te halen of te dwingen, waar hij geheimhouding eist, waar het kind zich niet langer op zijn gemak en geborgen voelt, maar in het nauw gebracht en gebruikt.
    Meisjes en jongens zijn sexuele wezens en hebben sexuele behoeften. Het is heel natuurlijk dat ze die met kinderen van hun eigen leeftijd willen uitleven in vorm van doktertje spelen, knuffelen, aaien of naakt zijn; ze zijn aan hun eigen lijf en aan het lijf van andere kinderen en volwassenen geinteresseerd.

    Maar: Meisjes en jongens willen geliefd en geaccepteerd worden, ze willen niet misbruikt worden.

    Lieve moeders,
    het is een bijzonder zware en schokkende situatie wanneer een moeder hoort, dat haar eigen partner waar ze mee samenwoont, haar dochter of haar zoon heeft misbruikt.
    Meestal hoort ze erover van derden, want de dader heeft het kind verplicht te zwijgen, vooral tegenover zijn moeder. Dit nieuws is een verschrikkelijke klap. Vaak is moeder als verlamd, ze kan niets denken en niets doen. Alles in haar schreeuwt: “Dat kán niet waar zijn. Ik geloof het niet!”

    In deze situatie ligt het voor een aantal moeders voor de hand dat ze de persoon, die haar heeft geinformeerd, niet wenst te geloven. Al bevestigt het meisje of de jongen het verhaal, kan ze het toch vaak niet geloven.

    Vele moeders geloven echter hun kinderen en maken zich nu de grootste verwijten, alhoewel ze niets afwisten van het sexuele misbruik. Ze willen hun partner verlaten omdat ze duidelijk herkennen, dat alléén een ruimtelijke afstand de zekerheid van het kind kan garanderen, want doorgaans gaat de dader door met het misbruik, ook al heeft hij plechtig het tegendeel beloofd. Heel vaak ontkent hij ook de daad, zegt dat het kind alles maar heeft verzonnen en geeft het meisje of de jongen de schuld.

    Meestal zal hij ook niet vrijwillig de woning verlaten en in een ruimtelijke scheiding toestemmen. Het is begrijpelijk dat moeder er vaak voor terugschrikt, klacht intedienen, omdat ze niet op die manier tegen haar eigen partner wil optreden. En ook de meisjes en jongens willen wel dat het sexuele misbruik ophoudt, maar meestal willen ze niet dat de vader in de gevangenis moet omdat ze zich dan schuldig gaan voelen. Daar heeft hij trouwens vaak mee gedreigd.
    Maar moeders hebben naast klacht indienen nog verschillende andere mogelijkheden om hun dochters en zonen te beschermen:

    Om te beginnen zou iedere moeder een adviesbureau moeten raadplegen, waar haar gevoelens au s̩rieux worden genomen en waar ze steun vindt in haar situatie. De vrouw heeft nu troost en ruggesteun nodig voor zichzelf Рen hulp voor de verdere stappen:

    Ze kan b.v. een verzoek indienen bij het gerecht, dat de partner de gemeenschappelijke woning moet verlaten. Bovendien kan ze de alleen-voogdij en/of het recht op bestemming van de woonplaats voor haar dochter of haar zoon krijgen.

    Bovendien is het mogelijk dat het gerecht op vraag van de moeder een contactverbod uitspreekt. Daardoor is het de vader verboden, ook buiten de woning, op straat of op school met het kind contact optenemen. Het zou onderzocht moeten worden of dit verbod ook op de broers en zusters van het kind moet uitgebreid worden, omdat vele daders, nadat de sexuele misbruik van één kind werd gestopt, zullen proberen andere kinderen uit het gezin te misbruiken.

    Bij deze stappen kan de moeder ook raad en steun zoeken bij ervaren medewerkSTers van de raad van kinderbescherming. Het is in ieder geval aangeraden, een ervaren advocaat erbij te betrekken, om op eventueel voor gerecht optredende moeilijkheden voorbereid te zijn.

    Deze maatregelen zouden snel genomen moeten worden om de zekerheid van het meisje of de jongen te garanderen. Daarna heeft de moeder tijd om samen met haar adviseuse of adviseur te beslissen, wat er verder moet gebeuren. Ze heeft vooral tijd nodig om haar kwetsingen te verwerken en zich aan haar nieuwe, misschien ook moeilijkere leven te wennen. Voor vele moeders zal het een weldaad zijn, met andere moeders in dezelfde situatie van gedachten te wisselen in de zogenoemde zelfhulpgroepen.

    Lieve vaders,
    misschien bent u als vader onzeker hoe u met uw dochter of uw zoon zou omgaan als zij/hij sexueel werd misbruikt. Heeft zij nu angst voor mannen? Vindt hij mijn liefkozingen wel nog leuk? Wat is de juiste houding, hoe kan ik mijn kind het beste helpen?
    Trek u zich niet van uw kind terug, anders zou het kunnen denken dat u niet meer van hem houdt, maar let u er goed op hoe het reageert en speelt u precies in op de behoeften van het kind.

    Het zou kunnen dat het meisje of de jongen proberen, de vader op die manier aanteraken, die ze bij het sexueel misbruik hebben ervaren. Trek hier duidelijke grenzen, zonder kwaad te worden. Zeg hem dat u heel veel van hem houdt en graag met hem wilt knuffelen, maar dat u niet op deze wijze wenst aangeraakt worden. Wanneer een kind een dergelijk gesexualiseerd gedrag vertoont, dan is dat een gevolg van sexueel misbruik. Daarop integaan zou betekenen, het kind opnieuw te misbruiken.

    Reply
14. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:10

    Wat moet u doen, indien hun kind sexueel werd misbruikt
    Wat doe ik als er iets is gebeurd?
    De voorstelling, dat de eigen dochter of zoon sexueel misbruikt zou kunnen worden, is verschrikkelijk. Je zou er het liefst niet aan willen denken. De gedachte alleen al maakt vele ouders woedend en ze zeggen: “Die kerel zou ik willen ombrengen” of “Direkt naar de politie”. Dat is begrijpelijk.

    In de eerste verwarring worden echter vaak stappen ondernomen, die voor de betroffen meisjes en jongens niet persé hulpvol zijn en waar de ouders misschien later spijt van zullen hebben. Daarom enkele tips, die u als moeder of vader kunnen helpen, als uw kind sexueel werd misbruikt:

    - Geloof het meisje of de jongen dat het sexueel misbruik werkelijk is gebeurd. Dat is de belangrijkste steun voor het kind.
    - Geef het kind uitdrukkelijk en herhaaldelijk de toestemming om over het doorgemaakte te praten.

    - Probeer rustig te blijven, al is dat zeer moeilijk. Veel meisjes en jongens lijden eronder, dat ze hun ouders verdriet bezorgen en spreken niet verder of trekken hun verklaring terug als ze voelen, dat hun verhaal angst, paniek of ontzetting veroorzaken. Deze situatie is voor hen een zware belasting. Spreek met mensen, bij wie uzelf uw woede en uw pijn kwijt kunt. Dat helpt uzelf en u zult rustiger met uw kind kunnen praten.

    - Veel getroffen meisjes en jongens ondervinden schuldgevoelens als ze misbruikt werden. Neemt u ook deze gevoelens au sérieux, maar zeg ook uitdrukkelijk tegen uw kind, dat alléén de dader de verantwoording voor het gebeurde draagt.

    - Als het sexueel misbruik al langere tijd heeft geduurd, maak uw kind dan geen verwijt omdat het totnogtoe heeft gezwegen. Zeg hem dat je blij bent, er nu van te horen.

    - Misschien heeft u de wens, het kind te troosten door te zeggen:
    “Kom nou, ‘t was toch allemaal niet zo erg, ‘t is nu toch over!”
    Doe dat niet. Het helpt het meisje of de jongen niet als we het gebeurde bagatelliseren of–het tegenovergestelde–opblazen. Wat hen helpt is dat u haar/zijn gevoelens au sérieux neemt.

    - Trek veel tijd uit en luister opmerkzaam. Moedig het meisje of de jongen aan te praten over wat er gebeurd is, maar dring niet aan. Laat het aan het kind over wat het wanneer wil vertellen.

    - Zeg tegen uw dochter of uw zoon, dat het niet juist was wat de dader heeft gedaan, maar dring haar/hem niet uw gevoelens op.

    - Vraag naar de dreigingen van de dader en probeer, die te weerleggen, om de angst van het kind te nemen.

    - Zorg ervoor dat het meisje of de jongen niet langer wordt misbruikt. Vertel haar/hem hoe het verder gaat.

    En: troost uw kind en toon, dat u het nét zo lief hebt als voordien.

    Vragen en antwoorden
    En hoe gaat het verder?
    Moet u klacht indienen?

    Voor het geval dat u erover denkt, klacht intedienen, kunt u dat ook nog na enkele dagen of weken. U heeft de tijd om alles grondig te overwegen en zich naar de toestand van uw dochter of uw zoon te schikken.
    Vraag eerst raad en ondersteuning bij een adviesbureau. De raad van kinderbescherming zal u zeker graag verder helpen.Een adviesbureau biedt u hulp en begrip in uw situatie. Samen met vakmensen kunt u uitzoeken, wat de beste hulp voor uw dochter of uw zoon is.

    Is een medisch onderzoek noodzakelijk?
    Een medisch onderzoek kan het kind belasten. Vaak is het overbodig omdat het sexueel misbruik geen lichamelijke sporen heeft achtergelaten. Daarentegen is het voor sommige kinderen belangrijk te weten, dat ze gezond zijn gebleven.
    Is klacht indienen bij de politie zinvol?
    Ook een ondervraging door de politie en de eventueel daarop volgende rechtszitting kunnen voor het getroffen kind een belasting zijn. Daarom moet ieder geval afzonderlijk met de adviseur worden bekeken om vast te stellen, of klacht indienen een zin geeft, hoe het kind dit zal verwerken en welke andere mogelijkheden voor bescherming er nog zijn. Als u beslist om klacht intedienen, dan zal het adviesbureau u mogelijkheden noemen, hoe u de belasting voor het kind en uzelf in grenzen kunt houden, b.v. door het inschakelen van een advocaat die ervaring op dit gebied heeft.
    Heeft uw dochter of uw zoon therapeutische hulp nodig?
    Het zal zeker een hulp voor u zijn te vernemen, hoe een expertE de situatie van uw kind inschat. Indien nodig, zult uzelf hier ook therapeutische hulp kunnen krijgen of aan een bekwame therapeutE worden doorverwezen.
    En dent u ook aan zichzelf: Het is heel pijnlijk voor een moeder of een vader te weten, dat iemand, met wie u nauwe banden heeft, misschien zelfs de eigen vader, broeder of vriend, uw kind sexueel heeft misbruikt. Probeer niet, zoiets alléén te verwerken. Laat u zich erbij helpen.

    Reply
15. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:11

    Nou, beste moeders en vaders, u heeft intussen al veel gelezen over de aspecten in de opvoeding die belangrijk zijn om sexueel misbruik te voorkomen.
    De een wist er misschien al het een en ander over en heeft dit tijdens de opvoeding in de praktijk omgezet. Anderen hebben misschien nu pas de moed gevat, meer op die dingen te gaan letten. Het zal veel moeders en vaders opvallen dat het belangrijk is indien er ook in de kleuterschool en op school deze opvoedingsfilosofie ondersteund zou worden.
    “Wat heeft het immers voor nut, als ik mijn kind ertoe opvoed “Neen” te zeggen, en op school wordt het daarvoor gestraft.”

    Het is juist dat een opvoeding die voorkomen als doel heeft, niet alleen thuis, maar ook in de kleuterschool en op school toegepast moet worden. Dan pas kan ze werkelijk iets teweegbrengen.

    Een hele reeks van opvoedSTers en onderwijzerESSEN zijn zich ervan bewust en werken al in die richting.Vraagt u eens in uw kleuterschool of uw school of het thema sexueel misbruik er al op de agenda heeft gestaan.

    U kunt ook het voorstel indienen om een ouderavond te organiseren met als thema “Sexueel misbruik”, “Geslachtsspecifieke opvoeding” en “Sexuele voorlichting”. Voor vele OpvoedSTers en onderwijzerESSEN is het gemakkelijker dit thema aan te pakken, en misschien ook doortezetten tegenover de schoolleiding, als ze kunnen zeggen dat de ouders het zelf wensen.

    U kunt ook voorlichtingsboeken voor kinderen meenemen. Sommige boeken zijn bovendien heel goed als onderwijsmateriaal te gebruiken.

    Zou u merken dat enkele opvoedSters of onderwijzerESSEN niet met de meisjes en jongens omgaan zoals het voor een preventieve opvoeding belangrijk is, heb dan de moed en spreek erover. U als moeder of vader kunt iets teweegbrengen.

    Reply
16. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:11

    Tip:
    Beste Ouders, Verzorgers:
    Eigenlijk zouden jongere kinderen het Internet alleen maar onder toezicht van volwassenen mogen gebruiken. En ook voor oudere kinderen is het belangrijk dat hun ouders en/of de voor de opvoeding verantwoordelijke persoon hen aanleiden tot een verantwoordelijke omgang met dit nieuwe medium.
    Maar kunnen we uitsluiten, dat onze kinderen en jongeren, die deze technieken oh zo veel sneller onder de knie hebben dan menige volwassene en ze ook veel onbekommerder handhaven, ooit eens zonder toezicht in het Internet rondneuzen? Het is begrijpelijk dat u niet iedere keer als u de computer verlaat, uw configuratie in een kast opsluit. U kunt echter enkele voorzoorgmaatregelen treffen zoals b.v. de installatie van een netfilter.
    Wat is een netfilter?
    Netfilters zijn programma’s die bepaalde informatie blockeren. Er zijn verschillende methodes om dat te bereiken.
    Sommige netfilters beschikken over een ingebouwde database met Internet-adressen en/of een lijst van stoopwoorden. De netfilter weigert vervolgens de toegang tot de data die in deze “zwarte lijst” zijn opgenomen. De gebruiker kan zelf woorden/adressen aan de database toevoegen.
    Andere filters maken gebruik van een klassereingssysteem, d.w.z. alleen info’s waarvan de HTML code een bepaald waarderingscijfer bevat, zijn toegankelijk. Deze cijfers worden in de hoofdzaak door de Recreational Software Advisory Council (RSAC) of door SafeSurf toegekend. Echter, gezien dat tot nog toe maar weinig Internet-sites van een dergelijk waarderingscijfer voorzien zijn, zijn deze filters eerder restriktief en vele waardevolle sites gaan eveneens verloren. Bij sommige netfilters kan de grad van toegang ingesteld worden, afhankelijk van de leeftijd van de kinderen, een soort meegroeiende filter dus.

    Zie daarvoor: “Internet World”

    Reply
17. 

    Kinderombudsman  says:
    9 February 2009 at 16:12

    Voedselvergifiting, een ziekte welke wordt veroorzaakt door het eten van besmet voedsel. Hier vindt u een aantal tips om voedselvergiftiging te voorkomen. Het zit in een klein hoekje en kan gevaarlijk uitpakken.

    Tips voorkomen voedselvergiftiging
    Bewerk voedsel zo min mogelijk met de handen: was de handen, met zeep, na aanraken van rauw vlees of gevogelte.
    Gebruik bij bewerking van klaargemaakt voedsel schone messen, vorken en lepels.
    Gebruik schalen, schotel, vleesplanken, aanrecht en dergelijke, waar rauwe voedingsmiddelen in of op hebben gelegen, pas weer na goed reinigen.
    Ontdooi in een ruime schaal of opvangbak om het dooiwater op te vangen. Dooiwater is vaak besmet.
    Vang vleesnat en dooiwater van bevroren vlees en kip op en spoel het door de gootsteen met heet water. Reinig ook de opvangbak met heet water.
    Houd rauwe producten gescheiden van klaargemaakte voedingsmiddelen.
    Reinig de vaat dagelijks met heet afwaswater, waaraan vaatwasmiddel is toegevoegd.
    Zet afgekoelde voedingsmiddelen altijd afgedekt weg.
    Was de groente die rauw wordt gegeten met drinkwater.
    Verhit rauw gehakt door en door.
    Verhit bij opnieuw verwarmen intensief.
    Houd ongedierte uit de keuken.

    Let op

    Kook verse onbehandelde melk altijd voordat je het drinkt.
    Zachte kazen moeten zo vers mogelijk gegeten worden. Bewaar ze ook afzonderlijk, dus gescheiden van andere voedingsmiddelen.
    Rauwe zeevruchten zijn geen aanraders voor wie ziek, verzwakt of zwanger is.

    Meer weten over voeding en hygiëne, lees dan dit atikel lezen.

    Reply
18. 

    Kinderombudsman  says:
    13 February 2009 at 20:31

    Naast de website http://www.stopkindersex.com/Postcodes/postcode.php van Yvonne van Hertum, zie hier foto’s met meer info over veroordeelde pedofielen http://stopkindersex.webs.com/apps/photos/ .

    Is er nu ook een landelijk informatienummer op de website van Chris Hölsken http://www.stopkinderporno.tk/ .
    Wie opbelt kan vragen of er in zijn of haar straat een veroordeelde pedoseksueel woont.

    Reply
19. 

    Kinderombudsman  says:
    16 February 2009 at 12:48

    Een partij die is voortgekomen uit de pedofielenbeweging, met zelfs veroordeelde pedofielen zoals bv hun penningmeester .

    Doe met ons mee en zeg ook nee geen pnvd..
    De petitie tekenen kan hier: http://www.axci.nl/axci/index.php?show=petitie&id=3657&ln=ned

    Meer info: http://kinderombudsman.web-log.nl/kinderombudsman/2009/02/een-partij-die.html

    Reply
20. 

    Kinderombudsman  says:
    14 June 2009 at 07:49

    Een pedofiel kan via het internet in nauwelijks twaalf minuten contact leggen met een kind. Dat zegt de Mexicaanse justitie, die onlangs een bende ontmantelde die massaal kinderporno verspreidde over het internet. Mexico is een internationale draaischijf voor kinderporno.

    Het kinderpornonetwerk verspreidde naar schatting honderdduizend beelden, onder meer van baby’s en kleuters.De bende bestond uit minstens zeven Mexicanen, waaronder een rooms-katholiek priester en een topambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze onderhielden contacten met Argentinië, Brazilië, Bulgarije, Colombia, Chili, Spanje, de Verenigde Staten en Venezuela. De zeven zijn aangehouden. De politie heeft nog meer huiszoekingen en arrestaties in het vooruitzicht gesteld, ook in andere landen.

    Mexico behoort tot de belangrijkste landen ter wereld wat betreft kinderpornografie, zegt Teresa Ulloa, directeur van de Regionale Coalitie tegen de Handel in Vrouwen en Meisjes in Latijns-Amerika en de Caraiben. Dat is een koepel van 250 non-gouvernementele organisaties in 25 landen. ,,Het was een rake klap, misschien een van de belangrijkste in Latijns-Amerika”, zegt ze over de politieoperatie. ,,Maar wat er nu ontmanteld is, vertegenwoordigt nauwelijks het topje van de ijsberg.”

    De cyberafdeling van de politie ontdekte het netwerk via een e-mail met seksuele inhoud, die van het ministerie van Buitenlandse Zaken afkomstig bleek te zijn. De gebruiker van de computer was Luis V., een van de directeurs informatica van het ministerie. In het huis van V. vond de politie bewijzen van het bestaan van een kinderpornonetwerk. Teresa Ulloa wijt de verspreiding van kinderporno via het internet aan de laksheid van de internetproviders en van websites als Face­book en My Space, waar men virtuele gemeenschappen vindt, die soms seksuele diensten aanbieden en pornografische beelden van minderjarigen uitwisselen.

    In Latijns-Amerika bestaan minstens honderd virtuele fora die kinderporno uitwisselen, stelde Dimitri Senmache Artola in oktober 2008. Hij is voorzitter van het Peruaans Netwerk tegen Kinderpornografie. Een derde van die fora bevindt zich in Mexico, zegt hij.

    Volgens een rapport van de Mexicaanse justitie kan een pedofiel via het internet in twaalf minuten contact leggen met een kind, en het ertoe aanzetten zich uit te kleden of naar porno te kijken. Doordat de ouders hun kinderen te weinig in de gaten houden, als die op het internet zitten, kunnen de kinderpornonetwerken makkelijk hun gang gaan, zegt Ulloa. Bovendien wijzen volgens haar ook de scholen niet op de gevaren.

    Bron: Nederlands Dagblad

    Reply
21. 

    Mo  says:
    14 November 2009 at 16:30

    Ik ben het er helemaal mee eens dat moeders de eerste jaren bij hun kind moeten kunnen zijn, maar de regering en werkgevers werken hier niet altijd aan mee.
    Daar moeten ze geld voor geven en niet aan de kinderopvang de eerste 4 jaar.
    Moeders/Vaders/verzorgers pas als de kinderen naar school moeten, gaan werken en dan eventueel naar kinderopvang doen en dan pas die kosten via het rijk vergoeden en een klein gedeelte door de ouders zelf.
    Dan is iedereen daarmee uit de brand geholpen en kunnen ze lekker genieten van hun eigen kinderen.

    Reply
22. 

    es  says:
    27 December 2009 at 02:47

    Wat is dat eigenlijk met die eerste 4 jaar? Alsof het allemaal niet meer uitmaakt als die hechting maar goed verlopen is..

    Ik heb 2 zoontjes die op de kinderopvang (ondertussen buitenschoolse opvang) gaan. Bij de oudste ging het van meet af aan prima. Hij voelt zich prettig op de opvang, en is er makkelijk in de omgang. Bij de jongste is het van meet af aan ellende. Hij voelt zich niet prettig en raakt vaak in conflict. Op dit moment is er zelfs sprake van dat zijn contract mogelijk ontbonden gaat worden, omdat hij steeds moeilijker te hanteren is.

    Wat ik hiermee wil aangeven, is dat in mijn ogen de aard van het kind vaak vergeten wordt. Kinderen worden geacht in ieder geval vanaf basisschoolleeftijd op een opvang te kunnen gedijen. En ik denk dat ook dat niet altijd reeel is.

    De buitenschoolse opvang biedt minder structuur en duidelijkheid dan de kinderopvang. Kinderen zjin er zelfstandiger en vrijer qua ruimte en activiteiten. Niet alle kinderen kunnen daarmee omgaan. Daarbij komt dat de buitenschoolse opvang een leidster/kind verhouding heeft van 1: 10. Een leidster heeft dus 10 kinderen te begeleiden, en dat betekent een minimum aan individuele aandacht. Veel kinderen kunnen hier dusdanig mee omgaan dat het hun ontwikkeling niet nadelig beinvloedt. Maar sommige kinderen hebben hier meer moeite mee, en komen echt in de knel. Ze gaan op negatievere manieren aandacht vragen, en krijgen het etiketje ‘gedragsprobleem’. Ouders krijgen de zwarte piet toegespeeld (er moet in de thuissituatie wel iets mis zijn) en het kind mag de molen door om het gedrag een psychiatrisch of neurobiologisch etiketje te geven. Vervolgens is er bij normale intelligentie eigenlijk geen alternatief voor de reguliere opvang; een kleinschaligere gecertificeerde opvangplaats waar structuur en duidelijkheid geboden worden ipv vrijheid blijheid is nauwelijks te vinden. Wat rest is een behandelplaats (start van een carriere als patient) in een gespecialiseerde setting, mits je kind een passend etiketje heeft gekregen. En daarbij krijg je weer te maken met de vermoeiende hokjesgeest van de heren beleidsmakers; op het moment dat je kind op een speciale school zit, wordt het taxivervoer naar zo’n behandelplek compleet verzorgd en vergoed. Op het moment dat je kind zich echter op een reguliere school kan handhaven en tegelijkertijd naschoolse behandeling voorgeschreven heeft gekregen, dan mag je het vervoer naar het oord des (on)heils zelf regelen en betalen. Manman. Ik snap er de ballen van allemaal. Maar ik weet wel dat die 1 op 10 verhouding naar beneden moet als men kinderopvang wil bieden aan alle kinderen. Aandacht is ook na het 4e levensjaar essentieel, ook in de opvanguren.

    Reply