Kinderopvang:
Kinderombudsman Velp (GLD)
Kinderopvang: Ouders willen graag horen dat de kinderopvang goed is voor de sociale ontwikkeling van hun kind.
Ook in de kinderopvang zelf wordt dat veelal hard geroepen.
Zoals dat baby’s al snel en veel goede contacten met leeftijdsgenootjes zouden krijgen/hebben. Maar dat is gewoon lariekoek en dus helemaal niet waar!
Want contacten met leeftijdsgenootjes in de eerste twee jaar zijn minimaal.
Bovendien blijken positieve interacties met leeftijdsgenootjes misschien wel hun sociale competentie te bevorderen, maar negatieve ervaringen kunnen weer leiden tot een verhoogd risico op agressiviteit en sociale teruggetrokkenheid.
Kijk zelf eens gewoon goed naar je kind.
Als het bv niet levenslustig is moet er toch wel een belletje gaan rinkelen.
Ook als het bv angstig is: Is het blij als je het wegbrengt, of moet het iedere keer weer huilen?
En bij het ophalen: loopt het dan eenzaam verloren rond?
Loopt het spontaan naar de leidsters toe om dingen te laten zien bv?
Juist aan dat soort dingen kun je veelal zien of het daar goed gaat of slecht.
Ook als het weer thuis komt bv: is het dan onhandelbaar na op de het kinderdagverblijf geweest te zijn?
Want ook dat is een slecht teken.
Dit zijn tekens waar de meeste ouders veelal geen weet van hebben, maar juist wel veelal laten zien of het goed of niet .
Ouders hebben het helaas vaak onbewust niet door, zijn te druk met zichzelf en observeren hun kinderen niet voldoende in hun doen en laten.
Te drukke ouders bv: (veelal tweeverdieners) kun je veelal ook al herkennen aan het kind.
Want kinderen die contact met de ouder systematisch vermijden blijken vaak ouders te hebben die het erg druk hebben met andere dingen en het kind veelal onbewust afwijzen als het hun aandacht vraagt.
Deze kinderen leren heel vroeg dingen zelf te doen, en de ouders vinden dat meestal wel handig en zeggen kijk mijn kind eens slim zijn.
Maar zo komt het kind veelal wel in een negatieve spiraal terecht..
Het zal dan ook op het kinderdagverblijf weinig contact met anderen en de leidster zoeken en kan dan angstig of juist vijandig reageren op andere kinderen.
En daar krijgt het dan weer negatieve reacties op, zeker als leidsters geen tijd of oog hebben voor dit soort kinderen.
Ook moeten druk bezette ouders meer leren onderscheid te maken tussen weinig tijd en de kwaliteit van wat je doet in die tijd.
Want de hechting tussen ouder en kind hangt niet af van de hoeveelheid tijd die je met je kind doorbrengt.
Maar wel van je beschikbaarheid in de tijd dat je er bent..!
Veel ouders zijn zo druk met zichzelf dat men veelal gewoon het kind over het hoofd ziet.
Zie bv recent nog: vrouw gaat werken laat kind in de auto achter (kind overleed in auto) omdat zij vergat dat het kind ook nog in de auto zat om naar kinderdagverblijf te brengen.
Let wel: Kinderombudsman heeft niets tegen kinderopvang/kinderdagverblijven, maar de eerste twee/drie levensjaren moet je er gewoon zelf zijn voor je kind, en of dat nu moeder of vader is.
Ik weet natuurlijk ook dat het wat moeilijk is in deze tijd van tweeverdieners.
Maar dan zou ik zeggen, wat minder luxe en vakantie is zeker een oplossing om zelf zeker die eerste jaren er te zijn voor het kind.
Het beste voor het kind is dus, zeker die eerste 2/3 jaren er zelf te zijn..
Want juist die eerste levensjaren, zijn zo belangrijk voor de rest van hun leven.
Zeker de eerste twee jaren van een kinderleven zijn bijzonder belangrijk voor het ontwikkelen van een veilige hechting.
Het kind krijgt hiermee de stevige bouwstenen om het leven en de wereld aan te kunnen.
Kinderen die deze zorg en warmte veiligheid missen, groeien veelal minder goed.
Niet alleen wat betreft de lichamelijke ontwikkeling, maar ook voor de emotionele ontwikkeling is juist het op gang komen van een goed hechtingsproces erg belangrijk.
Hierdoor zullen kinderen veelal beter omgaan met tegenslagen zijn sociaal vaardiger en weerbaarder.
Tot slot, lees ook deze: Bij geboorte op de lopende band: http://www.wuz.nl/wuzlog/Kinderombudsman/page/15/3
Lees ook: Voor mijn laatste boek Veilig door de kraamtijd heb ik verschillende crèches bezocht en ik ben behoorlijk geschrokken: al die baby’s in een wipper, speen erbij en maar huilen. Dat geeft stress. Tijdloze stress. En stress is de grootste vijand van een veilige hechting. Het is niet voor niets dat er borsten aan een moeder zitten.
Daarmee wil de natuur zeggen: blijf bij die baby-Bron: http://www.intermediair.nl/artikel.jsp?id=1570256
14 November 2009 at 16:30
Ik ben het er helemaal mee eens dat moeders de eerste jaren bij hun kind moeten kunnen zijn, maar de regering en werkgevers werken hier niet altijd aan mee.
Daar moeten ze geld voor geven en niet aan de kinderopvang de eerste 4 jaar.
Moeders/Vaders/verzorgers pas als de kinderen naar school moeten, gaan werken en dan eventueel naar kinderopvang doen en dan pas die kosten via het rijk vergoeden en een klein gedeelte door de ouders zelf.
Dan is iedereen daarmee uit de brand geholpen en kunnen ze lekker genieten van hun eigen kinderen.
27 December 2009 at 02:47
Wat is dat eigenlijk met die eerste 4 jaar? Alsof het allemaal niet meer uitmaakt als die hechting maar goed verlopen is..
Ik heb 2 zoontjes die op de kinderopvang (ondertussen buitenschoolse opvang) gaan. Bij de oudste ging het van meet af aan prima. Hij voelt zich prettig op de opvang, en is er makkelijk in de omgang. Bij de jongste is het van meet af aan ellende. Hij voelt zich niet prettig en raakt vaak in conflict. Op dit moment is er zelfs sprake van dat zijn contract mogelijk ontbonden gaat worden, omdat hij steeds moeilijker te hanteren is.
Wat ik hiermee wil aangeven, is dat in mijn ogen de aard van het kind vaak vergeten wordt. Kinderen worden geacht in ieder geval vanaf basisschoolleeftijd op een opvang te kunnen gedijen. En ik denk dat ook dat niet altijd reeel is.
De buitenschoolse opvang biedt minder structuur en duidelijkheid dan de kinderopvang. Kinderen zjin er zelfstandiger en vrijer qua ruimte en activiteiten. Niet alle kinderen kunnen daarmee omgaan. Daarbij komt dat de buitenschoolse opvang een leidster/kind verhouding heeft van 1: 10. Een leidster heeft dus 10 kinderen te begeleiden, en dat betekent een minimum aan individuele aandacht. Veel kinderen kunnen hier dusdanig mee omgaan dat het hun ontwikkeling niet nadelig beinvloedt. Maar sommige kinderen hebben hier meer moeite mee, en komen echt in de knel. Ze gaan op negatievere manieren aandacht vragen, en krijgen het etiketje ‘gedragsprobleem’. Ouders krijgen de zwarte piet toegespeeld (er moet in de thuissituatie wel iets mis zijn) en het kind mag de molen door om het gedrag een psychiatrisch of neurobiologisch etiketje te geven. Vervolgens is er bij normale intelligentie eigenlijk geen alternatief voor de reguliere opvang; een kleinschaligere gecertificeerde opvangplaats waar structuur en duidelijkheid geboden worden ipv vrijheid blijheid is nauwelijks te vinden. Wat rest is een behandelplaats (start van een carriere als patient) in een gespecialiseerde setting, mits je kind een passend etiketje heeft gekregen. En daarbij krijg je weer te maken met de vermoeiende hokjesgeest van de heren beleidsmakers; op het moment dat je kind op een speciale school zit, wordt het taxivervoer naar zo’n behandelplek compleet verzorgd en vergoed. Op het moment dat je kind zich echter op een reguliere school kan handhaven en tegelijkertijd naschoolse behandeling voorgeschreven heeft gekregen, dan mag je het vervoer naar het oord des (on)heils zelf regelen en betalen. Manman. Ik snap er de ballen van allemaal. Maar ik weet wel dat die 1 op 10 verhouding naar beneden moet als men kinderopvang wil bieden aan alle kinderen. Aandacht is ook na het 4e levensjaar essentieel, ook in de opvanguren.
26 July 2010 at 17:08
Hoe kan ik een klacht indienen over de politie?
Bent u niet tevreden over hoe de politie u heeft behandeld, dan kunt u een klacht indienen bij het betreffende politiekorps. De korpsbeheerder van het korps is verantwoordelijk voor het optreden van de politie. Elk korps heeft zijn eigen klachtenprocedure. U kunt daarover contact opnemen met het betreffende politiekorps. Op de website politie.nl vindt u adressen van politiekorpsen.
U kunt bijvoorbeeld een klacht indienen als de politie:
u onjuist heeft behandeld;
u onbeleefd te woord heeft gestaan;
u heeft gediscrimineerd;
onjuist gebruik heeft gemaakt van bevoegdheden;
onzorgvuldig heeft gehandeld;
te lang heeft gewacht met de beantwoording van een brief.
Meer info: http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/vragen-en-antwoorden/hoe-kan-ik-een-klacht-indienen-over-de-politie.html#manieren-om-uw-klacht-in-te-dienen